Beierse Woud

Beierse Woud

20-12-2016
Door Hilke Kramer

Lees hier het verslag van Hilke Kramer die van 12 tot 18 juni 2016 met Reica Reizen naar het Beierse Woud ging:

'Toen we op 12 juni jl. met Carla en Reinard Tuin van Reica Reizen in de bus op weg naar Beieren waren, viel de regen met bakken uit de lucht. We waren er al bang voor geweest want juni had over de hele wereld alleen nog maar regen gebracht. Maar ondanks de vele regen hadden we een voorspoedige reis en kwam ons gezelschap aan het einde van de dag in Elisabethszell aan. Hotel Mariandl-Singender Wirt, een gezellig hotel waar we de hele week prima zijn verzorgd. Op alle avonden was er na het diner muziek en wie daar niet van hield kon zich vermaken op het terras. Het programma deze week was vol en gelukkig waren de weergoden ons na de reisdag goed gezind. We bezochten de Weinfurtner glasblazerij in Arnbruck waar men wel een hele dag kan doorbrengen. Behalve de glasblazerij, slijperij, graveer- en verfafdeling zijn er veel winkeltjes met de mooiste artikelen van glas. Buiten is een fraai aangelegd park, waar de combinatie van planten en tuinornamenten van glas één geheel vormt.

Die middag ging de hoteleigenaar met ons naar het Maria Hemelvaart bedevaartkerkje. Dit staat boven op de 432 meter hoge Bogenberg en van daaruit heb je een schitterend uitzicht over de Donau en het prachtige landschap. Het heeft een heel apart verhaal. Elke pinksterzondag wordt er een kaars van 13 meter, gemaakt van hout en omwikkeld met rode was, vanuit de gemeente Ortenberg te voet door pelgrims naar de kerk op de Bogenberg gedragen. De afstand is ca. 75 km en het dragen gebeurt in 2 dagen. Onder aan de berg wordt de 50 kg wegende kaars opgericht en daarna in staande houding door één man de berg opgedragen. Boven op de berg volgt nog een rondje om de kerk. In de kerk zagen we inderdaad twee van die lange kaarsen staan, ook nog de kaars van vorig jaar. Na twee jaar wordt de oudste kaars in stukjes gezaagd en onder de pelgrims verdeeld.  Verder ging de tocht die middag nog naar Straubing, een mooie stad met veel statige huizen. Een aantal torens en kerken en een groot voetgangersgebied met veel winkels en terrasjes.

Toen kwam de dag van het bezoek aan Passau. Een Nederlands sprekende gids liet ons eerst de Veste Oberhaus zien, het op twee na grootste kasteel van Europa. Het ligt hoog boven de stad en van daar uit hadden we een prachtig uitzicht over Passau en de Donau. De gids wees ons op de drie rivieren die bij Passau samen komen. De Donau, de Inn en de Ilz. De Inn uit Oostenrijk heeft een heel andere kleur dan de Donau, omdat het hoofdzakelijk smeltwater van de gletsjers bevat. Aan de overzijde van de Donau ligt de Bedevaartskerk Maria Hilf. Deze kerk ligt net zo hoog als de Veste Oberhaus en vanaf de Donau loopt er een overdekte trap helemaal tot aan de kerk. Vervolgens parkeerde Reinard de bus bij de rivier, waarop we later die middag een boottocht zouden gaan maken. Maar eerst gingen we met de gids naar de Dom van Passau. Daar hadden we een concert van het grootste kerkorgel in een Dom in Europa.Het geluid was overdonderend. Ik was er niet echt kapot van, want het was veel te hard, waarschijnlijk heeft de organist gedacht: hoe harder hoe beter, kan iedereen horen hoeveel registers er op zo’n orgel zitten. Na het concert hadden we een paar uur vrije tijd om te lunchen en te winkelen en de stad op eigen houtje te verkennen.

Op de afgesproken tijd waren we weer bij de rivier en gingen we aan boord van het Kristalschip. Dit schip heet zo omdat er binnen in de afwerking heel veel Swarovski kristal is verwerkt. We hadden een prachtig uitzicht over de Donauoevers waar heel veel natuur te zien is. We hebben met volle teugen genoten. De vaartocht duurde twee uur. Daarna was het nog ruim een uur terug rijden met de bus tot we weer in het hotel waren. Na het diner nog even gezellig buiten natafelen met diverse busgenoten.

Al weer halverwege de reis maakten we de volgende dag, nu met ene Alfons als gids, een rondreis door de omgeving. Alfons is een lokale boer die vaak als gids optreedt, hier en daar muziek maakt en zingt. Hij vertelde onderweg van alles over de boeren in de omgeving, dat ze het moeilijk hebben hun bestaan op te bouwen en voort te zetten, over alle regels van de EU. Dezelfde problemen waar de boeren in Nederland ook mee te maken hebben. We dronken koffie bij een kurpark en konden daar even de benen strekken. Vervolgens gingen we op pad naar een schnapsmuseum annex schnapsproeverij. Daar had iedereen wel oren naar. We kregen een globale uitleg over de fabricage van de schnaps, een film en daarna mochten we eindelijk proeven. Er stonden ongeveer zeven soorten voor ons klaar. Het bijzondere van deze schnaps is dat het van een plantenwortel is gemaakt. De wortel wordt schoongemaakt en in kleine stukjes gesneden. Daarna komt er korn bij en wordt het gedistilleerd. Ze hebben in de loop der jaren verschillende smaken ontwikkeld zoals met kruiden of met vruchten. Er zijn likeuren en jenevers, voor iedereen wat wils. In dit museum hadden ze op ons gerekend met de lunch, goulashsoep met brood en een lekker glas bier. We hadden veel lol en de gids speelde op zijn accordeon. Na de lunch parkeerde Reinhard op een parking langs de weg. Hier konden we een wandeling maken langs hele aparte rotsformaties, de gids noemde het de kleine Alpen. Het was maar een kleine wandeling, 0,8 km maar wel even leuk. Terug in het hotel hebben we voor het diner, nog een poosje op het terras gezeten. 

De volgende morgen na het ontbijt, kon iedereen wie wilde een wandeling door het dorp maken met de hoteleigenaar. We liepen via de kerk waar tegenover een meiboom geplaatst is. De hoteleigenaar vertelde de geschiedenis van het Rooms-katholieke kerkje. Een gebouw uit ca. 1850 die door één van de vorige pastoors een keer helemaal leeg gehaald is en redelijk modern weer heringericht is. De kerk heeft mooie gebrandschilderde ramen en er wordt slechts 1x per twee weken een kerkdienst gehouden omdat de pastoor twee dorpen moet bedienen. De oude en de nieuwe school worden niet meer gebruikt. De kinderen van het dorp gaan nu met de schoolbus in een andere plaats naar? school. Verder kwamen we langs de sportvelden en langs de brandweerkazerne. Daar stond de schnaps al weer voor ons klaar. Later nog even door een nieuwere wijk, waar we de postbode tegen het lijf liepen. Hij geeft de dames die hij tegenkomt altijd een snoepje en de honden een hondenbrokje. Het probleem is alleen dat beide versnaperingen in dezelfde zak zitten!  Na afloop van de wandelingen was er een lunch in het hotel. Specialiteit van de omgeving: witte worst met een mosterdsaus, wit bier en een bretzel. Als toetje nog een schnaps. We leven op schnaps deze week.

Na de lunch moesten we gelijk de bus in voor een tochtje naar de Grosse Arber, een bergtop van ruim 1400 meter hoog. Het weer is deze dag prachtig, ‘t kon niet mooier. We zien een schitterend gebied en overal stoeltjesliften. In de zomer zijn ze in gebruik vanwege de mooie wandelingen die je hier kunt maken. En ’s winters kun je hier fantastisch skiën. Wij gingen met een gondelbaan naar boven. Deze gondelbaan is heel goed te gebruiken voor rolstoelgebruikers, mensen met kinderwagens en kleine kinderen en voor mensen die slecht ter been zijn. Bij het in- en uitstappen wordt indien nodig de hele baan stilgezet zodat je rustig kunt in- en uitstappen. Boven hebben we van het uitzicht genoten. Er was een stralend blauwe lucht. We hoefden zelfs op de berg geen jas aan want het was 23°C. We konden nog een stuk hoger lopen, echt naar de top van de berg waar een weerstation is. Het leuke is dat men bovenop de berg kan trouwen. Er is een speciale trouwgondel die alleen door een bruidspaar gebruikt mag worden. Toen wij op de Grosse Arber waren was er net een trouwfeest aan de gang. Het bruidspaar en alle bruiloftsgasten waren in traditionele kleding gehuld, wat toch een heel bijzondere uitstraling heeft. Eenmaal weer beneden was het tijd voor een ijsje en een groepsfoto bij de bus.

De laatste dag hadden we ‘s morgens vrij wegens de vele regenval. We zouden eigenlijk naar een boomkroonpad gaan, maar ook al zou het droog geweest zijn, door de vele regen van de afgelopen nacht was het toch te nevelig. Reinard en Carla zijn op zoek gegaan naar een alternatief voor deze dag en zodoende hebben we na de lunch met de bus een bezoek gebracht aan een ander glascentrum. De meeste medepassagiers hadden wat gekocht, dus de bus stond op de terugweg vol met dezelfde tassen.  Terug bij het hotel het laatste diner, de laatste koffie, de koffer inpakken en het laatste glas wijn. De volgende morgen was het vroeg opstaan en voor het ontbijt de koffer voor de deur, dan zou het personeel de koffers naar beneden sjouwen. Het was mooi weer en we konden nog even genieten van het mooie landschap van Beieren met z’n bergen en bossen, maar ook lieflijke heuvels en kleine dorpjes. Al snel zaten we op de autobahn en daar zouden we de hele dag niet weer van af gaan. Maar we hadden dan ook 800 km voor de boeg. Reinard stopte regelmatig voor een koffiepauze en we lagen prima op schema. Af en toe een regenbuitje, maar gelijk daarna scheen de zon weer. Het was ook niet extreem druk op de weg en na twaalven waren ook alle vrachtauto’s verdwenen. Zo gaat dat in Duitsland op zaterdag. Tegen vieren hadden we onze laatste stop. Allemaal eerst een kopje koffie en daarna even naar het toilet, zodat we zoals gepland om zes uur bij restaurant de Baander in Dalen zouden aankomen. Degenen die voor de koffie naar het toilet gingen hadden geluk want die waren terug toen er een wolkbreuk plaats vond. Zo veel regen in een kwartiertje tijd. Het overgrote deel van de passagiers inclusief Reinard en Carla was op dat moment in het toilet- annex restauratiegebouwtje en hebben daar de bui afgewacht. Toen kwam Carla op een holletje terug en heeft alle paraplu’s uit de bus opgehaald die ze kon vinden om de andere passagiers droog op te halen. Daarna konden we, met een klein half uurtje vertraging, de rest van de reis afmaken. Reinard had een paar muziekfilms opgezet. Eerst een van Beierse muziek met een berglandschap om naar te kijken en daarna een film van een Nederlandse countryzanger met zijn dochter. In Dalen hebben we in restaurant De Baander een heerlijk afscheidsdiner gehad. Iedereen wenste elkaar een fijne zomer en we hoopten elkaar allemaal weer terug te zien op een volgende reis met Reinard en Carla.'

Hilke Kramer - Ruinen

Andere reisverhalen

Minicruise Kopenhagen

15-11-2016
Door Hannie Feenstra - Tuk
Effe weg? Doen! Op vrijdagmorgen de 28ste oktober...
Lees verder

Moezel ALL-INCLUSIVE!

15-12-2016
Door Hettie Delil en Bettie Kuipers
Wilt u er eens helemaal uit?! Als ik zo'n kreet lees, denk ik wat spottend...
Lees verder

Fietsgroepsreis Ammerland

20-12-2016
Door Familie Brals
Een impressie. TIM Meppen schrijft in haar brochure: In en om Westerstede hebben...
Lees verder

Berlijn

17-01-2017
Door Carla Verbeek
Net terug van een excursiereis naar Berlijn en Potsdam. Voor ons de eerste keer dat...
Lees verder

Kerstmarktreis Essen-Oberhausen

27-12-2016
Door Annet van der Ploeg
Op 17 december 2016 vertrokken wij in een zeer comfortabele bus van Effeweg naar Essen....
Lees verder

IJskoude dag met Boom

23-01-2017
Door Hilke Kramer
Klein verslagje van ons bezoek aan het ijssculpturenfestival. Het was afgelopen donderdag een mooie dag....
Lees verder